O πατριωτισμός μας....

Στον απόηχο της παρέλασης και της επετείου της 28ης Οκτωβρίου τίθεται το ερώτημα: Είναι ο πατριωτισμός των Ελλήνων μεγάλος; Οι περισσότεροι απαντούν αρνητικά, βλέποντας την νέα γενιά να μην δίνει καμία σημασία, όχι μόνο στα γεγονότα που συνέβησαν κάποιες δεκαετίες πριν και τα έζησαν οι παππούδες μας, αλλά και για θέματα που μας απασχολούν ως έθνος.
Εδώ κατά τη γνώμη μου υπάρχει μία σύγχυση. Ταυτίζουμε τον πατριωτισμό με το εθνικό μας φρόνημα με τα πιστεύω μας στην πατρίδα ως οντότητα, με την βούληση μας να μην παίζει κανείς τούρκος ή Σκοπιανός με την εθνική μας ακεραιότητα. Πολλές φορές μάλιστα ο πατριωτισμός όπως τον έχουν πολλοί στο μυαλό τους παραπέμπει σε ακροδεξιές απόψεις. Όσοι μάλιστα δεν ασπάζονται τις παραπάνω ιδέες κατηγορούνται για έλλειψη πατριωτισμού.
Σαφώς και όλα τα παραπάνω χαρακτηρίζουν έναν πατριώτη. Τα σύνορά μας είναι αδιαπραγμάτευτα, αξίζει τιμή σε όλους τους ήρωες, μα σε όλους. Και σε αυτούς που πολέμησαν στην Πίνδο, στους αρματολούς και κλέφτες, αλλά και σε όλους όσους πολέμησαν με τον τρόπο τους για να ζούμε εμείς ελεύθεροι. Τιμή σε όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις είτε λέγεται ΕΑΜ,είτε ΕΔΕΣ. Τιμή σε όσους αντιστάθηκαν στην Χούντα, στα παιδιά του πολυτεχνείου. Για την Ελλάδα αγωνίστηκαν όλοι.
Δεν μπορώ όμως να καταλάβω τον «πατριωτισμό» που λέει όχι στους ξένους, όταν εμείς ως έλληνες έχουμε ζήσει σαν μετανάστες σε όλες τις γωνιές της γης. Δεν μπορώ να καταλάβω τον «πατριωτισμό» όταν κάποιος υπερασπίζεται με ζήλο οτιδήποτε ελληνικό ακόμη και αν αυτό είναι άσχημο.
Πιστεύω ότι ο πατριωτισμός έχει και μία άλλη διάσταση. Σημαίνει επιπλέον σεβασμό του κράτους, των συνανθρώπων μας, του περιβάλλοντος. Είμαι πατριώτης αν βάζω σημαία στο μπαλκόνι μου, αλλά παράλληλα κλέβω το κράτος και τους συνανθρώπους μου και καταπατώ τους νόμους όταν μπορώ να το κάνω (και δεν αναφέρομαι σε νόμους αστυνόμευσης) ; Όταν ρυπαίνω την πόλη μου, κοιτάζω αδιάφορά τις πυρκαγιές κατηγορώντας το κράτος και μένω απαθής σε άλλα περιβαλλοντικά εγκλήματα; Όταν είμαι ένας αδιάφορος πολίτης που αφήνω τα πράγματα στην μοίρα τους, τι σόι πατριώτης είμαι αν απλά βάλω μια σημαία στο μπαλκόνι μου, συμμετέχω στην παρέλαση και υπερασπίζομαι την πατρίδα μου σε εθνικά θέματα και αξίες που έχουν να κάνουν με την εδαφική μας ακεραιότητα;
Απαντώ και εγώ στο ερώτημα που έθεσα στην αρχή αρνητικά. Είμαστε ένας λαός που αδιαφορεί όχι μόνο για τα εθνικά μας θέματα και την ιστορία μας, αλλά και για την ποιότητα της ζωής μας. Και το τελευταίο είναι το σημαντικότερο γιατί καθορίζει το μέλλον μας…

Το Σκανδιναβικό Μοντέλο

Διάβαζα προχθές στον «Ταχυδρόμο» των ΝΕΩΝ τις ιστορίες 4 οικογενειών που ζουν στην Σουηδία, ζευγαριών μικρής ηλικίας για τα δεδομένα της Ελλάδας με παιδιά εκτός γάμου. Σε όλες τις ιστορίες το συμπέρασμα ήταν ότι για τους γονείς δεν υπάρχει άγχος αναφορικά με την φύλαξη των παιδιών τους. Είναι δεδομένο ότι υπάρχουν κρατικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί, πολλοί από αυτούς σε μεγάλα πάρκα για να μπορέσει το παιδί να είναι κοντά στην φύση και να μεγαλώσει με λιγότερο στρες. Ακόμη και οι part-time εργαζόμενοι λαμβάνουν κάποιο επίδομα από το κράτος. Τα επιδόματα για το πρώτο παιδί είναι 101 ευρώ ανά μήνα μέχρι τα 16 χρόνια του και άλλα τόσα μέχρι τα 20 αν είναι μαθητής. Υπερδιπλασιάζεται δε αν το παιδί σπουδάζει. Η γονική άδεια μπορεί και να ξεπεράσει τα δύο χρόνια και οι κανονικές άδειες είναι υποχρεωτικά 60 μέρες
Πέρα από αυτά για έναν φοιτητή τα άτοκα δάνεια (ή στην χειρότερη περίπτωση με συμβολικό επιτόκιο) είναι δεδομένα, οι παροχές υγείας είναι δωρεάν για όλους και σε πολύ υψηλό επίπεδο. Για φακελάκι ούτε λόγος βέβαια. Ο πολίτης για να βρει το δίκιο του σε μια αντιδικία με το κράτος με μια απλή αίτηση μπορεί να το διεκδικήσει, να παραστεί στην συνεδρίαση για την εξέταση της υπόθεσης του και πολλά άλλα που απέχουν έτη φωτός από την μίζερη ελληνική πραγματικότητα.
Ποια είναι αυτή;
Περίπου 9 ευρώ για το πρώτο παιδί στον ιδιωτικό τομέα και 35 μικτά στον δημόσιο. 1000 ευρώ ετήσιο επίδομα σε φοιτητές εννοείται με χαμηλό εισόδημα. Κρατικοί Παιδικοί σταθμοί χωρίς καθόλου αυλή στα μεγάλα αστικά κέντρα και λίγων τετραγωνικών στις περισσότερες περιπτώσεις. Για να μπει ένα παιδάκι σε δημόσιο παιδικό σταθμό θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 2,5 ετών, να έχουν «καθαρίσει» και φυσικά να εργάζονται και οι δύο γονείς σε πρωινό ωράριο. Η άδεια ανατροφής στην καλλίτερη περίπτωση φτάνει στους 9 μήνες στο δημόσιο φυσικά, γιατί στον ιδιωτικό τομέα οι θεσμοθετημένοι 6 μήνες μάλλον μένουν στα χαρτιά. Βλέπετε ο εργοδότης δεν μπορεί να δεχτεί εύκολα να έχει στην δούλεψη του κάποιον υπάλληλο που θα κάθεται 6 μήνες και ας πληρώνεται από τον ΟΑΕΔ. Σε αρκετές περιπτώσεις μια εγκυμοσύνη σημαίνει και απόλυση. Οι παροχές υγείας για κάποιον που δεν έχει τις κατάλληλες γνωριμίες ή δεν έχει χρήματα για να πληρώσει είναι πολύ κάτω του μετρίου. Γενικά κοινωνικό κράτος υπάρχει μόνο στα χαρτιά.
Τι κάνουν οι Σουηδοί (και οι σκανδιναβοί γενικότερα); Επιβάλλουν υψηλότατες φορολογίες στους έχοντες με συντελεστές της τάξης του 60%. Κάνουν αναδιανομή πλούτου. Οι πλούσιοι δεν διαμαρτύρονται. Ούτως ή άλλως με αυτά που τους μένουν πάλι πλούσια ζουν. Το μυστικό βέβαια είναι ότι η παιδεία και η κουλτούρα τους είναι διαφορετική, το σύστημα αυτό εφαρμόζεται δεκαετίες τώρα και το αστείο είναι εφαρμόζεται και από δεξιές κυβερνήσεις.
Υπέρμαχος του Σουηδικού μοντέλου είναι ο Πρωθυπουργός. Έζησε εκεί, το βίωσε στο πετσί του. Μπορεί όμως να εφαρμοστεί στην Ελλάδα; Σε μια χώρα όπου η προηγούμενη κυβέρνηση προσπάθησε να πάρει με την μορφή έκτακτης εισφοράς από τους έχοντες και άμεσα οι μισοί προσέφυγαν στα δικαστήρια; Σε μια χώρα που πολλοί βιομήχανοι και βιοτέχνες, αφού πρώτα γεύθηκαν τις παροχές του κράτους μέσω επιδοτήσεων κρατικών και κοινοτικών με το παραμικρό φεύγουν στις γειτονικές χώρες όπου τα εργατικά χέρια είναι φθηνότερα; Στην χώρα της παράγκας όπου ο καθένας κοιτάει τον εαυτούλη του, μπορεί να εφαρμοστεί το Σουηδικό μοντέλο; Για την ώρα είναι αδύνατο και είναι το πιο βέβαιο πράγμα στον κόσμο. Αλλά και για τις επόμενες δεκαετίες απίθανο φαντάζει, τουλάχιστον για την σημερινή μας ελληνική πραγματικότητα….

Αλχημείες με τα δις...

Το έργο το έχουμε ξαναδεί το 2004. Η τότε κυβέρνηση έθεσε σαν πρώτη προτεραιότητα την περίφημη απογραφή που έδειξε ότι το έλλειμμα ήταν αρκετά μεγαλύτερο από αυτό που παρουσίαζε η κυβέρνηση Σημίτη. Βέβαια γίναμε περίγελος στην Ευρώπη αλλά επικοινωνιακά η κυβέρνηση Καραμανλή βγήκε κερδισμένη. Έδειξε την ανεπάρκεια της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και πάτησε στο θέμα αυτό κερδίζοντας με τεράστια διαφορά τις ευρωεκλογές 2 μήνες μετά και τις επόμενες εθνικές εκλογές. Το κόλπο της αποδόμησης του ΠΑΣΟΚ το ομολόγησε σήμερα ο κ.Παπαθανασίου ο οποίος δεν ξέρω αν κατάλαβε τι είπε, προσπαθώντας να υπεραμυνθεί της πολιτικής του. Είπε λοιπόν ότι το ΠΑΣΟΚ τώρα ακολουθεί την γνωστή τακτική να φορτώνει το φουσκωμένο έλλειμμα στους προηγούμενους και επιπλέον θα εμφανίσει (πλασματικά πάντα) μια καλλίτερη εικόνα της οικονομίας το 2010 για να μας πείσει ότι λειτούργησε η πολιτική ΠΑΣΟΚ. Ότι δηλαδή έκανε και η ΝΔ το 2004!!!
Δεν λέω ότι δίκιο έχει το ΠΑΣΟΚ και άδικο η ΝΔ. Η παροιμία λέει από την μία ότι όλα εδώ πληρώνονται (για την ΝΔ αυτό), αλλά από την άλλη να επαναλαμβάνεις το κακό που έκανε ο αντίπαλος σου πριν από 4 χρόνια (για το ΠΑΣΟΚ αυτό), μοιάζει με κακή ρεβάνς. Βέβαια ο κ.Παπακωνσταντίνου λέει ότι το ανεβασμένο έλλειμμα πρωτοδόθηκε από την τράπεζα της Ελλάδας και όχι από το ΠΑΣΟΚ.
Τώρα αν είχε δίκιο η ΝΔ τότε, αν τώρα έχει το ΠΑΣΟΚ και που βρίσκεται η αλήθεια μάλλον με όλες αυτές τις αλχημείες δεν θα το μάθουμε ποτέ ως συνήθως.
Για όλο αυτό το παιχνίδι των αριθμών είχα από το 2004 την εξής απορία και την επαναλαμβάνω και τώρα. Είναι δυνατόν μια σοβαρή αντιπολίτευση που όλα δείχνουν ότι θα γίνει κυβέρνηση (για την ΝΔ το 2004 και για το ΠΑΣΟΚ πρόσφατα) να μην έχει εικόνα για την οικονομία της χώρας; Ζούμε σε δημοκρατική χώρα. Δεν έχει η αντιπολίτευση πρόσβαση στα στοιχεία της οικονομίας; Στα υπουργεία, στην στατιστική υπηρεσία, στην Τράπεζα της Ελλάδας; Και αυτός ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας πριν γίνουμε διεθνώς ρεζίλι δεν πιάνει τον Υπουργό Οικονομικών και τον Πρωθυπουργό να τους πει δυο λογάκια του στυλ κύριοι θα εκτεθούμε είστε βαθιά νυχτωμένοι. Όπως και να το κάνεις το 6% με το 12,5% έχουν μια τεράστια διαφορά. Διότι ο κ.Προβόπουλος δεν έλεγε τίποτε πριν από τις εκλογές και δεν μιλάω για την προεκλογική περίοδο, μιλάω για ακόμη πιο μπροστά. Όταν ο κ. Παπαθανασίου ονειρευόταν 4 % έλλειμμα, δεν βγήκε να πει δημόσια αυτός τι εκτιμά. Ή έστω κατ’ιδίαν να τον προειδοποιήσει, να το συζητήσουν το θέμα βρε αδερφέ. Έτσι φτάσαμε στην τεράστια διαφορά για την εκτίμηση του ελλείμματος. Αν οι δαπάνες για την υγεία έπρεπε ή δεν έπρεπε να υπολογιστούν είναι ένα άλλο θέμα, ψιλά γράμματα για εμένα και θέμα μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Το ζήτημα είναι ότι με αυτά και με αυτά τον ξανατρελάναμε τον φουκαρά τον Αλμούνια, τσατίσαμε τον Γιούννγκερ και αφήσαμε αποσβολωμένο τον Τρισέ να παρακολουθεί. Η εξυπνάδα και η ανωτερότητα που αισθανόμαστε ως Έλληνες ξαναφάνηκε στην Ευρώπη. Ως πότε όμως θα μας ανέχονται και θα τα προσπερνάνε; Όπως τους είδα προχθές μάλλον όχι για πολύ. Το ποτήρι ξεχειλίζει…..

To παιχνίδι με τον αριθμό των μακροχρόνια ανέργων

Λίγο πριν από τις εκλογές, η στατιστική υπηρεσία ανακοίνωσε ότι ο αριθμός των ανέργων που παραμένουν χωρίς δουλειά για πάνω από 12 μήνες είναι λίγο πάνω από 190.000. Είναι όμως αυτός ο αριθμός ο πραγματικός;
Πολλοί θα μιλήσουν για χιλιάδες ανθρώπους που δουλεύουν ανασφάλιστοι και ως εκ τούτου ο εμφανίζονται ως άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Δυστυχώς αυτοί οι εργαζόμενοι χωρίς πρόσωπο και ασφάλεια θα συνεχίσουν να υπάρχουν.
Ο λόγος είναι ότι από την μία η απληστία των εργοδοτών, και από την άλλη το υψηλό ποσοστό των εισφορών επί του μισθού (44%), στέκονται εμπόδιο για την νόμιμη είσοδο των ανθρώπων αυτών στην αγορά εργασίας. Ο εργοδότης είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να καταβάλει 300 ευρώ τον μήνα επιπλέον για να ασφαλίσει έναν νέο της γενιάς των 700 ευρώ. Έτσι ο νέος συμβιβάζεται με μια δουλειά, ακόμη και αν αυτή είναι ανασφάλιστη. Πόσοι όμως από αυτούς είναι γραμμένοι στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ;
Κάθε εκτίμηση του αριθμού αυτού θα είναι σαφώς παρακινδυνευμένη. Μπορεί λοιπόν να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός που επισήμως εντάσσονται σε αυτόν τον αριθμό των μακροχρόνια ανέργων.
Ο παραπάνω αριθμός των 190.000 ανθρώπων που είναι άνεργοι για περισσότερο από 12 μήνες όμως είναι σίγουρα πλασματικός και για έναν άλλο λόγο που αποτελεί ένα τρυκ της κυβέρνησης. Μιλάω για την απαράδεκτη στάση του ΟΑΕΔ να μην προχωρά σε ανανέωση κάρτας ανεργίας, αν παρέλθει η συγκεκριμένη ημέρα του μήνα για την ανανέωση της κάρτας ανεργίας.
Αν για παράδειγμα κάποιος συνάνθρωπός μας βγάλει κάρτα ανεργίας στις 10 Σεπτεμβρίου για παράδειγμα, υποχρεούται να ανανεώσει την κάρτα του την 10η κάθε μήνα. Αν δεν το κάνει την 10η, αλλά προσέλθει στον ΟΑΕΔ την 11η ή την 12η του μήνα, ακυρώνεται η κάρτα ανεργίας, βγαίνει καινούργια και ο χρόνος ανεργίας μετράει πάλι από την αρχή. Αν λοιπόν ο άνθρωπος του παραδείγματος μας είναι γυναίκα που γέννησε από 10 έως 15 του μήνα προφανώς ατύχησε και βγαίνει από την λίστα των μακροχρόνια ανέργων. Το ίδιο αν αρρώστησε, αν έτυχε κάτι δυσάρεστο σε κάποιον συγγενή ή φίλο, αν έλλειψε σε ταξίδι κλπ.. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις παύει να είναι μακροχρόνια άνεργος. Είμαστε λοιπόν βέβαιοι ότι τουλάχιστον στους 190.000 συνανθρώπους μας δεν έτυχε κάτι από τα παραπάνω την προηγούμενη χρονιά. Είναι μια παρηγοριά και αυτή….
Βέβαια ο αντίλογος λέει ότι μπορεί ο άνθρωπος του παραδείγματος μας να εργάστηκε για 2 μέρες από τις 10 έως τις 12 του μήνα, αλλά μάλλον δεν θα πρέπει να ληφθεί υπ’όψην σοβαρά ένα τέτοιο επιχείρημα, χώρια ότι θα μπορούσε να ελεγχθεί.Όπως επίσης θα μπορούσαν να δεχτούν ένα δικαιολογητικό από Νοσοκομείο ή κάποιον άλλο φορέα που να δικαιολογεί την απουσία τους από τα γκισέ του ΟΑΕΔ την συγκεκριμένη ημέρα, αλλά ο ΟΑΕΔ εδώ είναι αμείλικτος. Κανένα ελαφρυντικό, καμία δικαιολογία. Αν υπήρχαν αυτά ο αριθμός των μακροχρόνια ανέργων θα δινόταν από την στατιστική υπηρεσία σίγουρα μεγαλύτερος. Κάτι που δεν συμφέρει….

Η ψαραγορά της Αλεξανδρούπολης

Πριν λίγες μέρες το δημοτικό συμβούλιο Αλεξανδρούπολης πήρε την απόφαση να κατεδαφίσει το κτίριο που φιλοξενούσε την ψαραγορά της Αλεξανδρούπολης. Ένα κτίριο παραλιακό όπου συγκεντρώνονταν σχεδόν το σύνολο των ιχθυοπωλείον της πόλης και που αποτελούσε σημείο αναφοράς για τους Αλεξανδρουπολίτες επί δεκαετίες. Κατά την γνώμη τη δική μου αλλά και της αντιπολίτευσης στον Δήμο το κτίριο αυτό είτε δεν έπρεπε να κατεδαφιστεί είτε θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα νέο΄που θα στεγάσει όλα τα ιχθυοπωλεία της πόλης μας. Εκείνο όμως που μου έκανε τη χείριστη εντύπωση είναι το γεγονός ότι ο Δήμος γνωρίζει τι πρέπει να κάνει μέχρι και την κατεδάφιση αλλά από εκεί και πέρα δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο πλάνο. Το χειρότερο απ'όλα δε είναι ότι θα αναθέσει σε ιδιωτική εταιρία την οικονομοτεχνική μελέτη για να πει σε όλους μας τι θα γίνει με το οικόπεδο και πως πρέπει να αξιοποιηθεί. Δεν μπορεί ο Δήμος και οι υπηρεσίες του να αποφασίσουν για την τύχη του χώρου; Πρέπει ο ιδιώτης να μας το πει; Θα πληρώσουμε σε περίοδο σκληρής λιτότητας μια εταιρία για οικονομοτεχνική μελέτη για έναν χώρο για τον οποίο γνώμη θα έπρεπε να έχουν οι Αλεξανδρουπολίτες μέσω των αιρετών εκπροσώπων τους. Έλεος...

100.000.000 συνταγογραφήσεις τον χρόνο!!!!

Το νούμερο είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Κάθε χρόνο γιατροί όλων των ταμείων συνταγογραφούν 100.000.000 συνταγές κάτι που κοστίζει 17,5 δισ. ευρώ τον χρόνο στο ελληνικό δημόσιο για αμοιβές ιατρών και φάρμακα(όπως αποκάλυψε το "ΒΗΜΑ" σε χθεσινό πρωτοσέλιδό του). Μια μείωση του ποσού αυτού κατά 10% θα σήμαινε εξοικονόμηση 1,75 δισ. ευρώ ποσό διόλου ευκαταφρόνητο
Πως μπορεί να επιτευχθεί αυτή η μείωση; Θα πάψουμε να αρρωσταίνουμε; Προφανώς όχι.
Ας σκεφτούμε όμως κάποια πραγματάκια. Πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν χρόνια προβλήματα υγείας και χρειάζονται σε καθημερινή βάση τα φάρμακά τους. Πόσοι όμως από εμάς για μια απλή συνταγογράφηση καταφεύγουμε σε δημόσια Νοσοκομεία, ή τις αρμόδιες υπηρεσίες που διαθέτουν γιατρό μόνο και μόνο για τον σκοπό αυτό. Πολλοί σίγουρα δεν θα γνωρίζουν ότι υπάρχει γιατρός του δημοσίου που ασχολείται μόνο με αυτό (στην Αλεξανδρούπολη βρίσκεται στο παλιό Νοσοκομείο, στον χώρο των εξωτερικών ιατρείων). Έτσι οι δημόσιοι υπάλληλοι τουλάχιστον πηγαίνουν εύκολα στον ιδιώτη γιατρό κόβει ένα ή δυο χαρτάκια μόνο για συνταγογράφηση και χρεώνουν ελαφρά τη καρδία το δημόσιο με 20 ευρώ. Αν υπήρχε η κατάλληλη παιδεία και συνείδηση για την σωστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος από όλους μας σίγουρα θα εξοικονομούσαμε μόνο από αυτή μας την κίνηση ένα ποσό δεκάδων αν όχι εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Επίσης το φάρμακο στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ακριβό και πολλές φορές συνταγογραφούνται ακριβά φάρμακα γιατί οι φαρμακοβιομηχανίες τα προωθούν στους γιατρούς με το αζημίωτο (π.χ παροχές διαμονής σε συνέδρια). Επίσης πολλές δαπανηρές εξετάσεις γίνονται σε ιδιωτικά κέντρα κυρίως λόγω της απαξίωσης και της ελλιπούς λειτουργίας του δημόσιου Νοσοκομείου. Αν αλλάξουμε κουλτούρα βάζοντας και εμείς με τις πράξεις μας ένα λιθαράκι στην εξοικονόμηση χρημάτων που τα ταμεία ξοδεύουν για παροχές υγείας, αν τώρα δοθούν επιτέλους κονδύλια για την πραγματική αναβάθμιση του ΕΣΥ με την πρόσληψη ειδικών γιατρών και την αγορά σύγχρονων μηχανημάτων και αν λειτουργήσουν ελεγκτικοί μηχανισμοί που θα κόψουν πολλές συνταγογραφήσεις που δεν χρειάζονται (υπάρχουν και αυτές και σε μερικές περιπτώσεις είναι πάρα πολλές), τότες σίγουρα σε λίγα χρόνια το ποσό των 17,5 δις θα μειωθεί δραστικά. Στην χώρα αυτή υπάρχει πλούτος αλλά χάνεται δεξιά και αριστερά...

Ενισχυτική διδασκαλία-Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη. Το Παραθυράκι για την μονιμοποίηση

Χθες η νέα υπουργός παιδείας κ. Διαμαντοπούλου εξήγγειλε πως το πρόγραμμα πρόσθετης διδακτικής στήριξης (στα Λύκεια) και ενισχυτικής διδασκαλίας στα Γυμνάσια θα λειτουργήσει και ότι θα τεθούν αξιοκρατικά κριτήρια για την επιλογή των καθηγητών που θα διδάσκουν σε αυτά. Επιτέλους!!!!
Η ενισχυτική διδασκαλία σαν θεσμός ξεκίνησε δειλά-δειλά στις αρχές της δεκαετίας του 90 και άρχισε να μπαίνει δυναμικά στα σχολεία στα τέλη της ίδιας δεκαετίας με την μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Αρσένη. Και τότε υπήρχε κριτήριο αξιοκρατικής επιλογής των υποψηφίων εκπαιδευτικών. Ο διευθυντής του κάθε σχολείου είχε μια λίστα με τους υποψηφίους ανά ειδικότητα καθηγητή και θεωρητικά έπρεπε να τους καλεί με βάση τον χρόνο λήψης πτυχίου. Στην πράξη όμως δεν υπήρχε εφαρμογή και αυτό γιατί οι πίνακες δεν ανακοινώνονταν αφενός και αφετέρου η διαχείριση δεν γινόταν από την κεντρική υπηρεσία, όπως είναι αυτή του πίνακα αναπληρωτών και ωρομισθίων. Έτσι καθώς περνούσαν τα χρόνια και επί ΠΑΣΟΚ οι καθηγητές έκαναν στην αρχή της χρονιάς τις καθιερωμένες επισκέψεις από τα γραφεία των διευθυντών των σχολείων και των προϊσταμένων των Διευθύνσεων Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Και το ρουσφέτι καλά κρατούσε και ο Έλληνας είναι να μην βρει παράθυρο και έτσι χρόνο με τον χρόνο οι αδιαφανείς προσλήψεις γινόταν ακόμη περισσότερες, ελλείψει και ενός νομοθετικού πλαισίου που να προβλέπει τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται στις περιπτώσεις αυτές.
Να τονίσουμε εδώ ότι το σημαντικό της πρόσθετης διδακτικής στήριξης δεν ήταν τόσο τα χρήματα όσο η προϋπηρεσία που έπαιρνε κάποιος που συμμετείχε στο πρόγραμμα. Ενδεικτικά να πούμε ότι αν κάποιος καθηγητής έπαιρνε δίδασκε για 11 ώρες την εβδομάδα στο πρόγραμμα (τον μέγιστο αριθμό ωρών δηλαδή θα έπαιρνε αναλογικά για την σχολική χρονιά περίπου 4 μόρια. 24 μόρια με την ισχύουσα νομοθεσία και η βαθμολόγηση του καθηγητή πάνω από την βάση στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, ή 30 μόρια και καμία επιτυχή συμμετοχή σε εξετάσεις του ΑΣΕΠ είναι το κλειδί για να μονιμοποιηθεί κάποιος καθηγητής. Σε 7 χρόνια λοιπόν και χωρίς να έχει ασχοληθεί καθόλου κάποιος με εξετάσεις ΑΣΕΠ θα διοριζόταν και αυτό είναι ένα ακραίο σενάριο. Στις περισσότερες περιπτώσεις και 3 χρόνια βοήθειας (ή 12 μόρια) ήταν αρκετά ώστε ο καθηγητής να μπει σε μια καλή σειρά και να έχει πολλές πιθανότητες να προσληφθεί αξιοκρατικά πλέον από τους πανελλαδικούς πίνακες αναπληρωτών και ωρομισθίων και έτσι να μπορέσει σιγα-σιγά να πιάσει το όριο των 24 η 30 μορίων. Τα φαινόμενα που περιέγραψα παραπάνω δεν ήταν σπάνια και είχαν παρατηρηθεί σε όλη την Ελλάδα.
Έπρεπε να μπει ένα φρένο και ελπίζουμε ότι αυτή τη φορά θα μπει. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Οι καθηγητές που θα συμμετέχουν στα προγράμματα είναι ωρομίσθιοι. Γιατί λοιπόν να μην προσλαμβάνονται από τον πίνακα των ωρομισθίων καθηγητών που ισχύει για κάθε περιφέρεια και είναι αξιοκρατικός; Μια εγκύκλιος 5 γραμμών αρκεί να φέρει την αξιοκρατία στο θέμα αυτό (μακάρι να γίνει πράξη) και να σταματήσει τα τρωκτικά που στην προκειμένη περίπτωση ήταν και πράσινα και μπλε...

Ένας πτέραρχος στην πολιτική...

…όπου ο πτέραρχος του αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο στο σημερινό άρθρο είναι ο πρώην Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος (απλή συνονημία με τον Άρη).
Εχθές λοιπόν ο άνθρωπος αυτός δημοσιοποίησε την επιστολή παραίτησής του, που είχε υποβάλλει στον τότε πρωθυπουργό τον Ιούνιο του 2007. Η δημοσιοποίηση της επιστολής αυτής γέννησε ερωτηματικά. Λες και ήρθε να δώσει μια ακόμη γροθιά στο σύστημα της ΝΔ; Μήπως ήταν οι καλές σχέσεις που έχει με τον Μητσοτάκη, οπότε ενόψει συνεδρίου είπε να κάνει την εμφάνισή του βοηθώντας εμμέσως την Ντόρα; Ακούστηκε ακόμα ότι η επιστολή δεν είναι καν του ιδίου, δεν εστάλη τότε στον Πρωθυπουργό, και ότι δεν εκφράζει τον ίδιο. Μπορεί και να συμβαίνει αυτό, αλλά θα το είχε διαψεύσει νομίζω. Η δική μου άποψη είναι διαφορετική, έχοντας και κάποια επαφή με κύκλους που πρόσκεινται σε αυτόν. Αυτά που φέρεται ότι έγραψε τα πίστευε. Ας δούμε όμως κάποια από αυτά που γράφει στον κ. Καραμανλή:
«…..διέφυγε οριστικά η μεγάλη και μοναδική ευκαιρία της πλήρους κάθαρσης, ώστε να απελευθερωθούν επιτέλους οι υγιείς και παραγωγικές μας δυνάμεις, από τα δεσμά ενός από πολλού χρόνου φθαρμένου και εν πολλοίς διεφθαρμένου συστήματος εξουσίας. Ποιοι και γιατί συμβιβάστηκαν, ποιοι και γιατί υποχώρησαν, ποιοι και γιατί ενέδωσαν και με ποια ανταλλάγματα, το μέλλον θα το δείξει. Έτσι λοιπόν, δεν είναι τυχαίο, ότι ακόμα και σήμερα, η πλειοψηφία των άξιων, των ικανών και των έντιμων πολιτών και πολιτικών, εξακολουθεί να καταδυναστεύεται από την μειοψηφία των κάθε λογής επιτηδείων, οι οποίοι, ελισσόμενοι και συναλλασσόμενοι καταλλήλως στους διαδρόμους αυτού του συστήματος εξουσίας, καταφέρνουν και πάλι να παρακάμπτουν ατιμωρητί τούς αδύναμους θεσμικούς του φραγμούς και τις χαλαρές άμυνές του.»
Κατηγορεί λοιπόν το διεφθαρμένο σύστημα, αυτό που 4 χρόνια μετά οδήγησε στην πιο οδυνηρή ήττα της ΝΔ. Τα είπε τότε στον Πρωθυπουργό χτυπώντας το καμπανάκι και η κουβέντα έμεινε εκεί μεταξύ τους. Θα μπορούσε να δημοσιοποιήσει τότε την επιστολή και να βγάλει και την προσωπική του πικρία. Όμως αυτήν την εξέφρασε στον πρωθυπουργό μόνο. Δεν βγήκε σε κανάλια, σε συγκεντρώσεις στην εκλογική του περιφέρεια (όπως έκαναν οι κ Τσιτουρίδης και Παυλίδης που απ’ότι φάνηκε μόνο το αξίωμα τους ενδιέφερε). Έφυγε αθόρυβα. Έφυγε ενώ θα μπορούσε να παραμείνει βουλευτής Αχαΐας. Εξάλλου εκλεγόταν πάντα άνετα. Έφυγε χωρίς να βάλει λεφτά στην τσέπη και ως στρατιωτικός και πειθαρχημένος άνθρωπος ανέλαβε τις ευθύνες του, είπε αυτά που όφειλε να πει, εκεί που όφειλε να τα πει και πήγε σπίτι του. Και αφού επαληθεύτηκαν οι φόβοι και οι εκτιμήσεις του μετά την συντριπτική ήττα της ΝΔ βγήκε και καλά έκανε και δημοσιοποίησε την επιστολή του. Φέρθηκε αντρίκια και υπεύθυνα τότε και τώρα που ακόμη δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι έφταιξε εκεί στην Ρηγίλλης, δημοσιοποιώντας την επιστολή του τους ξαναλέει τι έφταιξε. Η διαφθορά κύριοι, τα τρωκτικά που λέγαμε. Μπορεί να έχω άδικο και να συμβαίνει κάτι από αυτά που κυκλοφορούν γύρω από την επιστολή, αλλά κύριοι…ο άνθρωπος είναι στρατιωτικός πρωτίστως και έπειτα πολιτικός. Έναν πόντο στον Πτέραρχο κ. Σπηλιωτόπουλο από εμάς….