Λειτουργία (;) ελεγκτικών μηχανισμών

Πριν λίγες μέρες ήρθαν στο φως της δημοσιότητας στοιχεία από τον έλεγχο που έγινε αναφορικά με δαπάνες σε νοσοκομεία. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά μιας και είδαμε ότι πολλά υλικά τιμολογούνται έως και πάνω από 10 φορές περισσότερο σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ και σταθερά πολύ παραπάνω από τις αντίστοιχες τιμές στην Κύπρο. Η συνέπεια (και) από αυτό είναι ότι διπλασιάστηκαν την τελευταία πενταετία οι ετήσιες δαπάνες των νοσοκομείων. Δεν θα παραθέσω αναλυτικά τα στοιχεία που αναφέρονται στο ΒΗΜΑ της Κυριακής σε δισέλιδο ρεπορτάζ. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι το ερέθισμά για την έρευνα αυτή, την κινητοποίηση του Υπουργείου Υγείας την προκάλεσε η αντίστοιχη έρευνα των ελεγκτών της ΕΕ. Αυτοί ήταν που ξετρύπωσαν τα υπέρογκα χρέη και αυτοί μας επέβαλλαν και ορθώς την μείωσή τους. Ήρθαν για 15 μέρες κι ανακάλυψαν πράγματα για τα οποία χαλαρά κανένας δεν έκανε τίποτα, αποδεικνύοντας ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους είναι σε χειμερία νάρκη. Γενικώς τελευταία έρχονται στο φως της δημοσιότητας σκάνδαλα, άλλα μικρά και άλλα μεγαλύτερα που αφορούν την τελευταία –σεμνή και ταπεινή- διακυβέρνηση. Δεν υπήρχαν σκάνδαλα και επί ΠΑΣΟΚ ή έπαψαν να υπάρχουν και τώρα; Σαφώς και υπήρχαν και λογικά συνεχίζουν να υπάρχουν, μόνο που κανένας δεν μπορεί να τα βεβαιώσει με ακρίβεια πέρα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι όλοι έκλεβαν. Το δυστύχημα είναι ότι μόλις τώρα άρχισαν να κινητοποιούνται κάποιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί και να αποκαλύπτουν πράματα και θάματα. Μόνο που για να είναι αξιόπιστοι και ανεξάρτητοι θα πρέπει να μην κλείνουν τα μάτια και σε όσα γίνονται και με την σημερινή κυβέρνηση. Αν θέλουμε να είναι αξιόπιστοι οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί πρέπει να ανακαλύψουν και να ξηλώσουν όλους εκείνους που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, γαλάζιους και πράσινους. Βεβαίως δεν φτάνουν οι καταγγελίες και η βεβαίωση των παραβάσεων, αλλά και η διόρθωση τους. Οι φαρμακευτικές εταιρίες και οι εταιρίες προμήθειας νοσοκομειακών υλικών κάνουν πάρτι στα νοσοκομεία. Χαίρω πολύ, αλλά θα γίνει κάτι ώστε να μην συνεχίζουν να πλουτίζουν κάποιοι εις βάρος του ελληνικού δημοσίου; Γιατροί (και όχι μόνο) φοροδιαφεύγουν βεβαιωμένα. 30 δις ευρώ είναι βεβαιωμένα από την δικαιοσύνη, αλλά ανείσπρακτά. Θα γίνουν άμεσα κάποιες κινήσεις για να εισπραχθούν; Πρέπει επιτέλους οι μηχανισμοί να λειτουργήσουν για τον σκοπό που υπάρχουν ώστε να μην είναι η προσωρινή τους λειτουργία ένα απλό επικοινωνιακό τρικ για μικροκοματικούς σκοπούς…

Παραίτηση Γκερέκου

Ποια θα έπρεπε να είναι η αντίδραση της κυβέρνησης, όταν ο σύζυγος μιας υπουργού της, εμπλέκεται σε ένα σοβαρό φορολογικό αδίκημα; Η απάντηση είναι να την αποπέμψει ή να δεχτεί την παραίτηση της. Όπως και έγινε. Οποιαδήποτε άλλη αντίδραση θα ήταν βαρύτατο πολιτικό ολίσθημα, ειδικά όταν μια από τις κυριότερες επιδιώξεις της κυβέρνησης είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής. Συνέβη λοιπόν το αυτονόητο. Η παραίτηση της κ.Γκερέκου έγινε αποδεκτή. Δυστυχώς όμως η αυτονόητη αυτή κατάληξη αποτελεί εξαίρεση μεταξύ άλλων δεκάδων περιπτώσεων οι οποίες κουκουλώθηκαν διότι δήθεν δεν υπήρχαν πολιτικές ευθύνες. Η έννοια της πολιτικής ευθύνης είχε χαθεί, ενώ για ευθιξία ούτε λόγος. Για να παραιτηθεί η να αποπεμφθεί ένας υπουργός ή ένας βουλευτής, συνήθως θα πρέπει ο κόμπος να φτάσει στο χτένι. Αυτή ήταν η πάγια πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης και φυσικά το πλήρωσε ακριβά. Παραλίγο η υπόθεση της κ.Γκερέκου να είχε αντίστοιχη εξέλιξη. Πήγε να περάσει η γραμμή ότι άλλο ο πολιτικός και άλλο ο σύζυγος του ή ότι το προ εγγάμου βίου παρελθόν του συζύγου δεν ενοχοποιεί τον πολιτικό. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι πέρα ως πέρα λανθασμένο. Το δυσάρεστο στην όλη υπόθεση είναι ότι η λογική αυτή όχι μόνο συζητήθηκε αλλά παραλίγο να επικρατούσε κιόλας. Ευτυχώς έγινε τελικά το αυτονόητο. Οι βεβαιωμένες παραβάσεις του κ.Βοσκόπουλου ήταν σαφώς εις γνώσιν της κ.Γκερέκου. Ως εκ τούτου ήταν συνένοχος στην παράβαση του άντρα της.
Καθυστέρησε η κυβέρνηση να κάνει δεκτή την παραίτηση Γκερέκου; Θα μπορούσε να δράσει και γρηγορότερα, όμως έστω και η αυθημερόν απομάκρυνση της (τέως) υφυπουργού είναι θετική, αν αναλογιστούμε τι συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις.
Σήμερα το πρωί συνάντησα έναν γνωστό μου στην εφορία. Ήταν έξαλλος και δικαίως. Δεν μπορεί μου λέει να ζητάς από τον κόσμο να σφίξει το ζωνάρι, να πληρώνει τους φόρους του κανονικά, να έχει φορολογική συνείδηση, όταν ο άντρας μέλους της κυβέρνησής σου χρωστάει 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω. Και εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη και του ΠΑΣΟΚ και της κ.Γκερέκου. Δεν μπορεί να μοιράζεσαι τη στέγη με έναν μεγάλο φοροφυγά και ταυτόχρονα να είσαι μέλος μιας κυβέρνησης που θέλει να καταπολεμήσει την φοροδιαφυγή. De facto η κ.Γκερέκου είχε αποτύχει. Από την άλλη και το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό με τα στελέχη του αν δεν θέλει να έχει την τύχη των προηγούμενων. Γενικά πρέπει πρώτα να κοιτάς το σπίτι σου και στη συνέχεια όλους τους άλλους. Πρέπει πρώτα να εξασφαλίσεις την τήρηση κάποιων κανόνων από τα στελέχη σου και μετά να απευθυνθείς στην κοινωνία δίνοντας το καλό παράδειγμα. Αυτό θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα από εδώ και πέρα.
Μια άλλη διάσταση του θέματος είναι ότι ο κ.Βοσκόπουλος, είτε με την ιδιότητα του γνωστού τραγουδιστή, είτε με αυτήν του συζύγου πολιτικού, κατάφερε επί 17 χρόνια και αφού πέρασαν διάφορες κυβερνήσεις, να μην έχει πληρώσει το χρέος του και να μην έχει δημευθεί η περιουσία του,. Γι’αυτό άλλωστε και διατάχθηκε ΕΔΕ από το υπουργείο οικονομικών. Την ίδια ώρα χιλιάδες πολίτες χάνουν το ένα και μοναδικό περιουσιακό τους στοιχείο για μια οφειλή λίγων χιλιάδων ευρώ. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που προσωπικά με εξοργίζει στην υπόθεση αυτή. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι αν έχεις το κατάλληλο όνομα και τις κατάλληλες διασυνδέσεις δύσκολα τιμωρείσαι στην χώρα αυτήν.

Κόστος της διαδικτυακής πύλης της βουλής

Εδώ και καιρό κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ότι το κόστος της διαδικτυακής πύλης της βουλής ξεπερνά το 1 εκατ. ευρώ. Πριν λίγες μέρες μου εστάλη η ερώτηση που υπέβαλε για το θέμα αυτό ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Βελόπουλος που ερωτά αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα το ποσό των 1.120.000 ευρώ που δαπανήθηκε για τον σκοπό αυτό. Η απάντηση του κ.Πετσάλνικού είναι καταφατική. Από την μια λέει ότι το θέμα ξεκίνησε επί της προεδρίας της κ.Μπενάκη και ολοκληρώθηκε κατά την θητεία του κ.Σιούφα, από την άλλη τονίζει ότι το 80% του ποσού δόθηκε από κοινοτικούς πόρους και το υπόλοιπο 20% από κρατικούς.
Η πρώτη παρατήρηση (που κάνει και στην ερώτηση του ο κ.Βελόπουλος) είναι ότι το ποσό είναι εξωφρενικό μιας και στην αγορά το κοστολόγιο για μια μεγάλη ιστοσελίδα είναι κάπου 20.000 ευρώ. Αντί για αυτό το ποσό κάποιοι φάγανε σεμνά και ταπεινά 800.000 ευρώ από κοινοτικούς πόρους. με αποτέλεσμα να δικαιώνονται έτσι όλοι όσοι εκτός Ελλάδας έλεγαν ότι οι επιδοτήσεις στην Ελλάδα τρώγονται. Βεβαίως τζάμπα σπαταλήθηκαν και 200.000 ευρώ από κρατικούς πόρους. Θα γίνει αλήθεια κάποια έρευνα επ'αυτών είτε από την βουλή είτε από κάποιον εισαγγελέα; Διότι η απάντηση του κ.Πετσάλνικου είναι μεν χωρίς υπεκφυγές, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δοθεί ένα τέλος στο θέμα. Τέλος του στυλ, έγινε και τελείωσε, τι να κάνουμε τώρα. Όχι..σιγά-σιγά πρέπει να δίνονται και ουσιαστικές απαντήσεις. ποίος έδωσε αυτά τα χρήματα, γιατί τα έδωσε και φυσικά που πήγαν...

Ψήφος κατά συνείδηση...

Ήταν ένα κρίσιμο τεστ για τα δύο μεγάλα κόμματα. Και οι δύο βλέπουν τα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις να πέφτουν θεαματικά. Το ΠΑΣΟΚ σίγουρα έχει πάρει το μήνυμα. Το πολιτικό κόστος είναι ήδη μεγάλο, οι αντιδράσεις πολλές και οι φωνές για αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων και για σκληρή αντιλαϊκή πολιτική ακούγονται πλέον έντονα και από τους ψηφοφόρους του. Η ΝΔ προσπαθεί να βρει την ταυτότητά της. Έχει το βάρος της προηγούμενης διακυβέρνησης, έχει μεγάλη ευθύνη για τα χάλια της οικονομίας. Αυτό το ξέρουν στην Ρηγίλλης αλλά πρέπει να κοιτάξουν και μπροστά, να γυρίσουν σελίδα και να κάνουν αντιπολίτευση. Μέσα στην κρίση που περνάνε και οι δύο ήταν επιβεβλημένη η κομματική πειθαρχία. Πώς όμως μπορεί να πειθαρχήσει ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που νιώθει και δικαίως ότι αναιρούνται πλήρως τα πιστεύω του και όλα όσα του έδωσαν την δύναμη να αγωνίζεται; Μόνο τρεις άκουσαν την καρδιά τους και πήραν αποστάσεις. Δεν γίνανε κοινωνοί στο έγκλημα εκφράζοντας το λαϊκό αίσθημα. Αυτό το πληρώσανε με περιθωριοποίηση. Το να είσαι φωνή του λαού είναι επιζήμιο μερικές φορές. Κρίμα….
Όσο για την Μπακογιάννη τι να πούμε. Δοκίμαζε συνεχώς τις αντοχές του Σαμαρά προκαλώντας. Ίσως και να πίστευε ότι τα μέτρα ήταν αναπόφευκτα και ακολούθησε και αυτή την συνείδησή της. Την έφαγε και αυτήν το σκοτάδι, ανοίγοντας παράλληλα και το δρόμο για νέες πολιτικές διεργασίες και σαφώς ενισχύονται οι ψίθυροι για νέο κόμμα.
Όπως και να έχει είναι λυπηρό να μην μπορεί ένας βουλευτής να διαφωνήσει μέσα σε ένα δημοκρατικό κόμμα, αν και οι διαφορετικές φωνές υπάρχουν μάλλον για να επιβεβαιώσουν την δημοκρατική πολυφωνία, η οποία σε κρίσιμες ψηφοφορίες χάνεται. Οι ζυμώσεις και οι αντιδράσεις υπάρχουν για το θεαθήναι και σε κρίσιμες στιγμές πάνε περίπατο. Υπάρχει πειθαρχία για να μην χαθούν τα κεκτημένα και ο βουλευτής μετατρέπεται απλά σε ένα άβουλο ον. Θα πει κάποιος ότι ειδικά για το ΠΑΣΟΚ η μη ψήφιση του νομοσχεδίου σήμαινε και διαφωνία με την πολιτική του κόμματος και από μια πλευρά η άποψη αυτή είναι σωστή. Ίσως όμως οι 3 ήθελαν με την στάση τους να στείλουν ένα μήνυμα ότι στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ αλλά όχι έτσι όπως πάει, δηλαδή με μονόπλευρα μέτρα κοινωνικά άδικά. Ίσως να προσπαθούσαν να προειδοποιήσουν το κόμμα που υπηρετούν ότι άμεσα θα πρέπει να λάβει όλα εκείνα τα μέτρα που θα επιφέρουν μια δικαιότερη κατανομή των βαρών και επιτέλους θα γίνει κάτι και με την ακρίβεια αλλά και με τους κλέφτες. Όμως αυτό που επέβαλλε η συνείδηση τους ήταν για αυτούς μια προσωρινή (;) πολιτική παύση και σαφέστατα μια προειδοποίηση για όλους ότι το κόμμα είναι πάνω από την συνείδηση…

Ε όχι και δίκαια μέτρα!!

Ανακοινώθηκαν λοιπόν και τα νέα μέτρα. Ναι, αυτά που δεν θα ακούγαμε για το 2010. η συνταγή ήταν η ίδια με την προηγούμενη φορά. Μειώσεις στις απολαβές μισθωτών και συνταξιούχων του Δημοσίου, λες και αυτοί έφταιγαν για την δημοσιονομική διολίσθηση. Έκτακτες εισφορές, αυξήσεις σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης, αύξηση στον ΦΠΑ. Μια επανάληψη των προηγούμενων μέτρων, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα. Μέσα σε όλα αυτά η κυβέρνηση άφησε μια γλυκιά γεύση σύμφωνα με την ίδια πάντα. Εκεί που άφηνε να διαρρέει ότι μπαίνει χέρι στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, τελικά αυτοί γλύτωσαν από την νέα επιδρομή. Επιτυχία σου λέει!! Όπως επιτυχία ήταν και η μη κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο. Σου λέει δίνουμε και ένα επίδομα της τάξης των 1000 ευρώ. Από εκεί που δεν θα παίρνατε τίποτε όπως φαινόταν μέχρι την Παρασκευή το βράδυ, η κυβέρνησή σας έσωσε την παρτίδα και να… πήρατε 1000 ευρώ (και 800 οι συνταξιούχοι). Δεύτερη μεγάλη επιτυχία λοιπόν. Μάλιστα επειδή αυτά τα 1000 ευρώ δεν είναι για όλους αλλά για όσους λαμβάνουν κάτω από 3000 ευρώ μηνιαίως, τα μέτρα βαφτίστηκαν και κοινωνικά δίκαια!!! Τι;; Σοβαρά; Αυτό αλήθεια δεν το περίμενα, αν και από τους πολιτικούς είμαι έτοιμος να ακούσω τα πάντα. Η δυνατότητα που έχουν να κάνουν το άσπρο μαύρο είναι μοναδική. Όμως δεν μπορείς να αναφέρεσαι έστω σε προσπάθεια για κοινωνική δικαιοσύνη όταν όλη η Ελλάδα παρακολουθεί παγωμένη όσα συνέβησαν και όσα έρχονται κυρίως. Θα μπορούσατε να πείτε ότι τα μέτρα αυτά ελήφθησαν υπό πίεση και ότι στο μέλλον θα υπάρξει προσπάθεια για μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη, θα μπορούσατε να ανακοινώσετε και μέτρα με μεσοπρόθεσμη απόδοση που θα πλήττουν κατά κύριο λόγο τα υψηλά εισοδήματα, θα μπορούσατε να σημάνετε έναν πόλεμο ενάντια σε αυτούς που έχουν ληστέψει το κράτος και μας έχουν φέρει ως εδώ, θα μπορούσατε γενικότερα να κάνετε και να πείτε κάτι αντισταθμιστικά με αυτά που ανακοινώσατε. Αλλά όχι και να ακούμε για προσπάθεια κοινωνικής δικαιοσύνης. Ούτε για αστείο δεν υπήρξε κάτι τέτοιο, και φυσικά δεν υπήρξε κανένα ελπιδοφόρο μήνυμα ότι οι θυσίες αυτές θα θεραπεύσουν την σαπίλα που μας χαρακτηρίζει. Έτσι όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον φαντάζει μαύρο….

AIΣΧΟΣ!!!

Παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες ειδήσεις για την υποτιθέμενη διαπραγμάτευση μεταξύ της κυβέρνησης και της περίφημης τρόικας των τεχνοκρατών του ΔΝΤ της Ευρωπαϊκής ένωσης. Μας γέμισαν με αυταπάτες, ότι η ελληνική πλευρά έχει ισχυρά επιχειρήματα, λες και δεν ξέραμε ότι οι κύριοι δεν χαρίζουν κάστανα. Προκειμένου να μας δανείσει το ΔΝΤ 10δις ευρώ με χαμηλό επιτόκιο, ποσό ίσο με τις δανειακές ανάγκες του Μαΐου, και η ευρωζώνη άλλα 100 δις με επιτόκιο όσο της Πορτογαλίας, ποσά που δεν μας χαρίζει κανένας και που θα αποπληρώσουμε με το παραπάνω, θα μας γίνει ο βίος αβίωτος για τα επόμενα υποτίθεται 3 χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα για την επόμενη δεκαετία τουλάχιστον. Κόβεται 13ος και 14ος μισθός στο Δημόσιο. Πέραν δηλαδή της μείωσης που είχαμε μέχρι τώρα, θα πρέπει να προσθέσουμε και άλλο ένα 15% τουλάχιστον. Από το μέτρο δεν θα γλιτώσουν και οι συνταξιούχοι που το 60% από αυτούς ήδη έπαιρνε συντάξεις στα 700 ευρώ και κάτω. Πάνε και αυτοί!! Ακολουθεί ο ιδιωτικός τομέας που απ’ότι διαρρέεται θα κοπούν και εκεί οι δύο μισθοί αλλά θα ισχύσουν κάποια μπόνους (για τα οποία πολύ αμφιβάλλω), όμως επί της ουσίας θα υπάρξει μείωση των ετήσιων απολαβών, όλων των υπαλλήλων. Προφανών τα εκατομμύρια των συνταξιούχων και των υπαλλήλων θα αρχίσουν αιματηρές περικοπές μιας και τα πάγια έξοδά τους για δάνεια και λειτουργικά έξοδα όχι μόνο δεν θα μειωθούν αλλά φημολογούνται και αυξήσεις. Έτσι το επακόλουθο θα είναι να στενάξει η αγορά και να υποστούν ισχυρότατες πιέσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Η αύξηση της ανεργίας είναι δεδομένη. Όλα αυτά είναι επιταγές για μερικά δις, δανεικών επαναλαμβάνω. ΑΙΣΧΟΣ!!!
Φυσικά κανένα μέτρο για το κεφάλαιο. Ή μάλλον το αντίθετο. Οι επιχειρηματίες, οι μεγάλοι τουλάχιστον θα γλιτώσουν 15% από τους 2 μισθούς των υπαλλήλων τους (γιατί για τους μικρούς είπαμε, θα τους φάει η λιτότητα και αυτούς και τους υπαλλήλους τους). Δεν ακούσαμε τίποτε, ούτε συζητιέται κανένα μέτρο που θα φέρει πτώση τιμών στα βασικά αγαθά, για να μειωθούν οι απώλειες.
Άκουγα σήμερα ότι η Αγροτική Τράπεζα είχε 25% περίπου κέρδη, σε χρονιά κρίσης παρακαλώ. Όλοι οι Έλληνες έχουν δανειστεί. Άλλος κάρτες, άλλος στεγαστικό. Τα περιθώρια κερδών των τραπεζών είναι πολύ μεγάλα, από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Δεν θα ήταν απαραίτητο να γίνει μια κίνηση, ώστε την ώρα που όλοι οι μικρομεσαίοι αιμορραγούν, να μειωθούν τα περιθώρια κερδών όλων των τραπεζών από τόκους δανείων; Όχι κανένα μέτρο για αυτούς. ΑΙΣΧΟΣ!!!
Η κόντρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εντωμεταξύ συνεχίζεται για το ποιος φταίει περισσότερο, όμως και οι δύο συμφωνούν επί της ουσίας για την αναγκαιότητα των μέτρων. Τις ημέρες καταστροφής του Έλληνα μικρομεσαίου, πάνω από το πτώμα του μαλώνουν, χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι ότι η καταστροφή είναι αποτέλεσμα πολιτικών ετών και ετών, νοοτροπιών που και οι δύο ευνόησαν, έθρεψαν και δεν έκαναν την παραμικρή προσπάθεια αλλαγής. Δεν έχουν πάρει χαμπάρι για ότι συμβαίνει. ΑΙΣΧΟΣ!!!

Μαύρα χάλια...

Το διήμερο που ζήσαμε ήταν τραγικό. Άνοδος των spreads σε δυσθεώρητα επίπεδα, αυξημένο έλλειμμα από την eurostat κατά μια ακόμη μονάδα και φυσικά προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης. Τις δύο αυτές μέρες ακούστηκαν εκατέρωθεν κατηγορίες από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κάτι που όχι μόνο δεν μπορεί να θολώσει το τοπίο, αλλά ξεκαθαρίζει ακόμη περισσότερο τις διαχρονικές ευθύνες που υπάρχουν για την κατάντια της χώρας.
Ξεκινάμε την χθεσινή ημέρα με την ανακοίνωση της eurostat για αναθεώρηση του ελλείμματος που είναι αυξημένο κατά μια περίπου μονάδα, στο 13,6%. Η ανακοίνωση εκτοξεύει τα spreads. Ο εκπρόσωπος της ΝΔ μας ανακοινώνει πως αν κυβερνούσε η ΝΔ το έλλειμμα θα έκλεινε στο 9%, δηλ. 4,5% κάτω, ή αλλιώς θα υπήρχε εξοικονόμηση κατά 8 δις ευρώ. Πως θα γινόταν αυτό; Μας το είπε και αυτό. Με τα μέτρα που προεκλογικά είχε ανακοινώσει ο πρώην πρωθυπουργός δηλαδή με το πάγωμα των μισθών (που στην πραγματικότητα εξοικονομεί λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ) και την τακτοποίηση των ημιυπαιθρίων από την οποία τα έσοδα ήταν μερικές χιλιάδες ευρώ, μιας και ούτε 10 ήταν οι πολίτες που οικιοθελώς έτρεξαν να τακτοποιήσουν το ζήτημα με τους παράνομα κλεισμένους ημιυπαίθριους. Αργότερα μπορεί να υπήρχε επέμβαση της πολεοδομίας για τακτοποίηση όλων των εκκρεμοτήτων αλλά αυτό σαφώς δεν θα γινόταν μέσα στο 2009. Μέγιστη κοροϊδία λοιπόν από την ΝΔ. Ήταν απλά αδύνατο το έλλειμμα να βρίσκεται στο 9% με τα μέτρα της.
Ερχόμαστε στην σημερινή μέρα…Όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση ήταν μονόδρομος η προσφυγή στον μηχανισμό, όμως σαφώς ο μηχανισμός δεν είναι τόσο αθώος και ευρωπαϊκός όπως εμφανίζεται από την κυβέρνηση. Οι ευρωπαίοι ουσιαστικά απαιτούν ότι και το ΔΝΤ. Οι υπουργοί δεν φαίνονται να μπορούν να εφαρμόσουν την πολιτική που ίσως να είχαν στο μυαλό τους και απ’ότι φαίνεται αργά αλλά με βεβαιότητα θα υλοποιήσουν τελικά της επιταγές και του ΔΝΤ και των Βρυξελών. Η εθνική κυριαρχία χάθηκε. Δεν θα έχουμε λόγο για όσα συμβαίνουν στην χώρα μας. Αυτό το έχουν καταλάβει οι πάντες και είναι καταφανέστατη η αγωνία της διαφαινόμενης εθνικής ήττας στα πρόσωπα όσων υπουργών έχουν εμφανιστεί στην τηλεόραση, όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Και σαφώς είναι ψέμα να προσπαθούν να μας πείσουν για την δυνατότητα διαπραγμάτευσης των επιταγών ειδικά του ΔΝΤ και για οριοθέτηση κόκκινων γραμμών. Επίσης απ’ότι φαίνεται ο μηχανισμός μόνο έτοιμος και άμεσα διαθέσιμος δεν είναι. Οι Γερμανοί αντιδρούν έντονα ακόμη και με το δεδομένο κέρδος που θα τους αποφέρει ο δανεισμός (δανείζονται με 3% και θα μας δανείσουν με 5%) και είναι σαφώς αιφνιδιασμένοι, οι δε λεπτομέρειες για το ευρωδάνειο δεν έχουν ακόμη καθοριστεί. Η κυβέρνηση υποτίθεται θα τα έβγαζε πέρα χωρίς να κάνει χρήση του μηχανισμού, όλοι μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Αυτά μόλις μια εβδομάδα πριν. Ίσως να ήταν στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού με τις αγορές, όμως μάλλον θα έπρεπε να εκτιμήσουν καλύτερα ότι οι αγορές δεν χαμπαριάζουν από μπλόφες. Και εκεί είναι η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ. Δεν εκτίμησε σωστά ότι δεν είχαμε το πάνω χέρι. Το αντίθετο μάλιστα….
Νομίζω ότι ο μηχανισμός αυτός καθαυτός μας έκανε κακό, υπό την έννοια ότι προκαλέσαμε τις αγορές να δοκιμάσουν τις αντοχές μας. Επίσης η εμπλοκή του ΔΝΤ ήταν μια μεγάλη ήττα. Θα μου πείτε ότι εδώ που φτάσαμε δεν γινόταν τίποτε άλλο, αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να παλέψουμε με νύχια και με δόντια το πρόβλημα να το κρατήσουμε εντός Ευρώπης. Θα έπρεπε να τους πείσουμε ο μηχανισμός να είναι αμιγώς ευρωπαϊκός. Σε τελική ανάλυση οι ευρωπαίοι εταίροι μας όπως είπα κερδισμένοι βγήκαν. Σαν αντάλλαγμα έπρεπε να απαιτήσουμε την μη εμπλοκή του ΔΝΤ στο οικονομικό σκέλος της βοήθειας. Αυτό θα ήταν μια νίκη σε αντίθεση με ότι ζούμε, που είναι επιβίωση μεν αλλά με ταπεινωτικούς όρους.
Μπαίνουμε σε μια μαύρη περίοδο, όμως κανένας μέχρι τώρα δεν έχει αναλάβει την παραμικρή ουσιαστική ευθύνη για το κακό που θα ζήσουμε. Το μόνο που κάνουν οι κυβερνόντες οι νυν και οι πρώην είναι να εκτοξεύουν κατηγορίες για τους άλλους. Ούτε ανάληψη ευθυνών, ούτε προτάσεις, ούτε πολιτικό παράστημα. Αλλά τέτοιοι που είμαστε μάλλον μας αξίζουν….

Όχι στον νέο τρόπο πρόσληψης των εκπαιδευτικών

Πριν λίγες ημέρες ανακοινώθηκαν οι βασικοί άξονες του πολυνομοσχεδίου για την εκπαίδευση. Μια ακόμη αλλαγή στις τόσες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια με σκοπό το σχολείο να γίνει πιο παραγωγικό και η διαδικασία της μάθησης να εναρμονιστεί με τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας. Τα σχέδια στα λόγια τουλάχιστον φαντάζουν πολύ όμορφα, αλλά μήπως οι προηγούμενες προσπάθειες στερούνταν παρόμοια γαρνιτούρα;
Το θέμα που προκάλεσε μεγαλύτερη συζήτηση όμως είναι ο τρόπος πρόσληψης των εκπαιδευτικών. Θα γίνεται σε 3 χρόνια αποκλειστικά μέσω ΑΣΕΠ. Να θυμίσω ότι κάτι τέτοιο σχεδιαζόταν να γίνει και με την μεταρρύθμιση Αρσένη το 1997, όπου υπήρχε ο σχεδιασμός μετά από 5 χρόνια να καταργηθεί η τότε επετηρίδα και η πρόσληψη των εκπαιδευτικών να γίνεται αποκλειστικά μέσω ΑΣΕΠ. Μάλιστα τότε υπήρχε συζήτηση κατά πόσο το ΑΣΕΠ μπορεί να κρίνει με τις εξετάσεις του την ικανότητα διδασκαλία ενός ατόμου. Τελικά τα σχέδια του Αρσένη ανατράπηκαν με την δημιουργία διαφορών πινάκων με εκπαιδευτικούς που είχαν προϋπηρεσία 16 μηνών και στην συνέχεια 24 και 30 μηνών καθώς και ο ενιαίος πίνακας που στον οποίο εντάσσονταν οι εκπαιδευτικοί ανάλογα με την προϋπηρεσία που είχαν και την επιτυχία τους στους δυο προηγούμενους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Από τον ενιαίο πίνακα διορισμός διορίζονταν το 40% του συνόλου των καθηγητών. Το σύστημα αυτό ήταν και το δικαιότερο μιας και έδινε την ευκαιρία σε όλους τους καθηγητές και κυρίως στους νέους να διεκδικήσουν μέσω διαγωνισμού μια θέση στην δημόσια εκπαίδευση, ενώ συνάμα έδινε και την ευκαιρία σε κάποιον αποκτώντας προϋπηρεσία (που στις περισσότερες περιπτώσεις ξεκινούσε ύστερα από κάποια επιτυχία στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ), να διοριστεί μετά από κάποια χρόνια δουλειάς ως μόνιμος εκπαιδευτικός. Το σύστημα αυτό είχε ένα αγκάθι που παρέκαμπτε την αξιοκρατία. Ήταν η ενισχυτική διδασκαλία (ή αλλιώς ΠΔΣ). Πολλοί κατάφερναν να πάρουν μια αξιοσέβαστη προϋπηρεσία ως ωρομίσθιοι καθηγητές στον θεσμό, να ανέβουν αρκετά στον ενιαίο πίνακα και να διοριστούν μετά από κάποια χρόνια χωρίς κανέναν πραγματικά κόπο. Το πρόβλημα ήταν ότι για την πρόσληψη στην ΠΔΣ δεν υπήρχαν (ή τουλάχιστον δεν εφαρμοζόταν) αντικειμενικά κριτήρια. Αυτό το ήξερε η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και το διόρθωσε στην αρχή της νέας χρονιάς όπου έθεσε ως μοναδικό κριτήριο δημιουργίας πίνακα για την πρόσληψη στην ΠΔΣ, τον χρόνο κτίσης πτυχίου. Αντί να γίνει μια προσπάθεια για να κοπούν τα όποια παραθυράκια σε ένα σύστημα που ήταν αποδεκτό από όλους, αποφασίστηκε ως μέθοδος θεραπείας του πονοκεφάλου…..ο αποκεφαλισμός. Έτσι γυρίσαμε δέκα χρόνια πίσω και στις αντιδράσεις που υπήρχαν τότε και καλώς για την κατάργηση της επετηρίδας. Υπάρχουν εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες καθηγητές που με κόπο και συμμετοχή και επιτυχία σε διαδοχικούς διαγωνισμούς κατάφεραν να βρεθούν σε μια αξιόλογη θέση του ενιαίου πίνακα και που πίστεψαν ότι σε 3-5 χρόνια θα καταφέρουν να διοριστούν επιτέλους. Πολλοί από αυτούς αποδέχθηκαν 6-10 ώρες σε σχολεία νησιών, δυσπρόσιτων περιοχών και περιοχών μακριά από το σπίτι τους με απολαβές που δεν ξεπερνούν τα 350 ευρώ μηνιαίως, παράτησαν για τα χρήματα αυτά οικογένεια και δουλειά. Είναι τουλάχιστον απάνθρωπο να έρθει το νέο νομοσχέδιο και να στερήσει στους μισούς από αυτούς την πρόσληψη τους στην δημόσια εκπαίδευση. Αυτοί οι άνθρωποι επένδυσαν κάπου, όχι σε κάτι ουτοπικό, αλλά σε κάτι που πήγαζε από την νομοθεσία την οποία οι περισσότεροι σεβάστηκαν και δεν παρέκαμψαν. Είμαι γενικά της άποψης ότι οι ακραίες καταστάσεις και αποφάσεις είναι σίγουρα χειρότερες από τις μέσες λύσεις. Εδώ μια μέση λύση με τρωτά σίγουρα σημεία καταργήθηκε για μια ακραία και απόλυτη διαδικασία. Οι αντιδράσεις είναι απολύτως δικαιολογημένες.